مزوتراپی مو درمان کننده ریزش موی ارثی (آلوپسی آندروژنیک)

شایع ترین علت ریزش مو در مردان ریزش موی ارثی ( آلوپسی آندروژیک) است که به علت ژنتیک این نوع ریزش به دلیل حساسیت ارثی ریشه های مو به دی هیدروتستوسترون (DHT) ایجاد می شود، مادهای که از هورمون مردانه تستوسترون در بدن تشکیل میشود. الگوی رایج آن شامل عقب افتادگی خط رویش مو در ناحیه خط رویش مو در جلوی سر یا کم پشتی مو در ناحیه پشت به شکل طاسی است که یک مشکل شایع و گاه عمیقاً تأثیرگذار بر کیفیت زندگی افراد، بهویژه از نظر روانی و اجتماعی دارد.
از مزوتراپی برای درمان ریزش مو ناشی از طاسی های ارثی آلوپسی آندروژنیک و تلوژن افلوویوم (ریزش موی موقتی) توصیه میشود که با تزریق میکرو داروهای دارویی، آمینواسیدها و ویتامینها به داخل مزودرم پوست سر وارد میشود. مزوتراپی به عنوان یک روش درمانی تبلیغشده در اینترنت و رسانهها بسیار شناخته شده است، اما دادهها درباره ایمنی و اثربخشی آن در درمانهای زیبایی محدود است. در شرایط فعلی، هیچ آزمایش بالینی مناسب و مرور شدهای که بهطور انتقادی اثربخشی مزوتراپی را برای نشانههای پوستی و زیبایی ارزیابی کند، وجود ندارد.
مزوتراپی مو چیست و چرا محبوب شده است؟
پیدایش مزوتراپی از ترکیب دو واژه یونانی گرفته شده است: «مزو» بهمعنای لایه میانی پوست و «تراپی» بهمعنای درمان که در اصل به معنای درمان در لایه میانی پوست در نظر گرفته شده است. این روش برای اولین بار در سال 1952 توسط دکتر میشل پیستور فرانسوی مطرح شد و او در سال 1964 انجمن مزوتراپی مو را بنیان گذاشت و در سال 1987 آکادمی ملی پزشکی فرانسه، مزوتراپی را به عنوان یک تخصص رسمی مورد تأیید قرار داد.
در مزوتراپی، داروها، ترکیبات دارویی و ویتامینها، آمینواسیدها مستقیماً به صورت میکروتزریق با (سوزنهای بسیار نازک) به لایه میانی پوست (مزودرم) تزریق میشود. تئوری پشت این روش است که با انتقال مستقیم دارو به فولیکول مو، اثرگذاری اش افزایش یافته و از عوارض سیستمیک (مانند داروهای خوراکی) کاسته میشود.
در مزوتراپی مو، محلول دارویی مستقیماً به پوست سر تزریق می شود. این تزریقها نوعی آسیب میکروسکوپی وارد میکنند که باعث ایجاد پوست در سیتوکینیها و فاکتورهای رشد در ناحیه سر میشود و در عصر حاضر، با کشف داروهای متعددی امید به درمان آلوپسی را افزایش داده است.
آشنایی با کاربردهای مزوتراپی در درمان انواع ریزش مو
- آلوپسی آندروژنتیک
- تلوژن افلوویوم
- ریزش موی ناشی از کاهش وزن شدید
- جوانسازی پوست سر
- مزایای مزوتراپی مو
- تقویت رشد مو
- کاهش چربی مو
- افزایش ضخامت مو
- افزایش جریان خون به مو
- درمان شوره سر
چه داروهایی برای ریزش ارثی مو با مزوتراپی استفاده می شوند
- ماینوکسیدیل
- دوتاستراید
- پی آر پی
- بیوتین
- دکسن
- سیستئین
- تتراپپتیدها
- بیوسیلین
- نانو ذرات
- ترکیبات گیاهی
نکته: تمامی مواد استفاده شده در مزوتراپی مو هم جنبه دارویی دارند و دارای تأییدیه FDA هستند.
برای تأثیر گذاری کوکتل تزریقی باید حداقل شامل سه ماده اصلی تشکیل شده باشد.
روش انجام مزوتراپی ریزش مو برای طاسی

روش انجام مزوتراپی برای ریزش مو نیاز به سوزن های بسیار نازک یا دستگاه های مزوگان دارد، با عمقی بین 0.5 تا 0.6 میلی متر. دفعات تزریق معمولاً هفته ای یکبار برای 4 هفته اول و سپس ماهانه برای نگهداری ادامه می یابد.
حجم معمول تزریق برای کل پوست سر در هر جلسه حدود 5 سی سی است.
در روش مزوتراپی 0.02 تا 0.05میلی لیتر از محلول دارویی به صورت نقطه به نقطه و عمود بر سطح پوست تزریق می شود (با عمق 4 میلی لیتر و فاصله ای حدود 1 تا 2 سانتی متر بین تزریقات) تکنیک “ناپاج” تزریق سطحیتری دارد (نفوذ تا ۲ میلیمتر)، با زاویه ۴۵ درجه، به لایه اپیدرم (۱ میلیمتر عمق)، و تکنیک “پاپول” تزریق دارو در مرز درمیس و اپیدرم است، بین ۲ تا ۴ میلیمتر، که با ایجاد برجستگی کوچک روی پوست همراه است. این تکنیک برای چینوچروک، آکنه و تزریق بوتاکس مزوتراپی نیز کاربرد دارد.
موارد منع مزوتراپی مو
- بارداری
- دیابت نوع یک
- سابقه سکته
- اختلالات انعقادی
- مصرف داروهایی مانند آسپرین، وارفارین و هپارین
- هزینه مزوتراپی برای ریزش مو
هزینه مزوتراپی مو برای ریزش موی ارثی
وابسته به کشور، تعداد جلسات، مداخلات همزمان پزشکی و ارائه دهنده خدمات متفاوت است که در سلامت کارت تمامی خدمات به صورت تخفیف 30 تا 50 درصدی و با ارائه وام انجام میشود.
اطلاعات بیشتر: سلامت کارت
| مزوتراپی مو فیوژن (هیرمن) | 1,900,000 | 1,330,000 |
| مزوتراپی مو فیوژن (جینکو) | 1,400,000 | 980,000 |
| مزوتراپی رویتاهیر | 1,700,000 | 980,000 |
| مزوتراپی توسکانی | 1,500,000 | 1,050,001 |
| مزوتراپی مو | 1.300.000 | 910.000 |
تجربه شخصی مزوتراپی درمان آلوپسی (ریزش موی ارثی)
در بیماری با آلوپسی آرهآتا، سمت راست پوست سر با تزریق داخلجلدی استروئید (تریامسینولون استوناید) درمان شد و سمت چپ با کوکتل مزوتراپی شامل نیکوتینآمید، پانتنول، زینک، ویتامین B6. بعد از چهار جلسه، رشد مو در سمت راست بیشتر بود (ناحیه درمانشده با استروئید)، اما سمت چپ نیز رشد مو متوسطی داشت (در تصویر مشخص است).

تصویر ۱:
عکسهایی از مقایسه سمت راست (درمان با استروئید داخلجلدی) و سمت چپ (درمان با کوکتل مزوتراپی) قبل و بعد از درمان نشان داده شدهاند.
مطالعات علمی موجود:
مطالعات اندکی اثربخشی برخی ترکیبات مزوتراپی را بررسی کردهاند. در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، آزام و همکاران نشان دادند که ماینوکسیدیل موضعی اثر کمتری نسبت به مزوتراپی با ماینوکسیدیل در آلوپسی آندروژنتیک دارد. مطالعاتی نیز اثربخشی مزوتراپی با دوتاستراید را گزارش کردهاند. نتایج مثبتی از ترکیبات چندویتامینه در مطالعات فرانسوی مشاهده شده است.
آیا مزوتراپی مو برای درمان آلوپسی مجوز سازمان غذا و داروی FDA دارد؟
مزوتراپی مو یکی از روشهای جدید است که داروها و ویتامینهای لازم را با استفاده از سوزنهای بسیار ظریف به لایه میانی پوست سر تزریق می کنند و سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تنها دو نوع از محلول موضعی ماینوکسیدیل، با 2 درصد و 5 درصد، را برای درمان ریزش موی الگودار در زنان (FPHL) بررسی کرده است. با این حال، بسیاری از بیماران از نتایج این داروها راضی نیستند و بهدلیل عوارض جانبی متعدد از روشهای درمانی جایگزین استفاده کردند.
مزوتراپی در برخی از کلینیکها برای درمان آلوپسی آندروژن (ریزش موی ارثی) مورد استفاده قرار میگیرد، اما هنوز مورد استفاده FDA قرار نگرفته است. در کنار این روش، باید بدانیم که مزوتراپی هم میتواند عوارضی ایجاد کند. این عوارض قرمزی پوست، درد، خارش، سردرد، تورم کبودی موضعی، شامل فولیکول و موارد نادر، واکنشهای شدیدی، تشکیل گرانولوم (تودهروزی)، و حتی نوعی ریزش موی غیرزخمی (بدون ایجاد اسکار) بهطور غیرمنتظره ایجاد کند.
توصیههایی برای درمان بیماران مبتلا به آلوپسی با مزوتراپی
اگر شما درحال مبارزه با ریزش مو هستید و به مزوتراپی فکر میکنید، ابتدا با یک متخصص مجرب مشورت کنید. بررسی زمینههای ریزش مو، انتظارات واقعی از درمان، هزینهها، دفعات مراجعه و امکان ترکیب درمانهای دیگر (مانند ماینوکسیدیل یا فیناستراید) باید در نظر گرفته شود و مهمتر از همه، صبر و پیگیری منظم موفقیت در هر درمانی لازم است.
در واقع، مزوتراپی میتواند بخشی از راه حل باشد، نه تمام آن. علم هنوز در حال بررسی دقیق تر این روش است، اما تا آن زمان، تصمیم گیری و بر اساس شواهد مزوتراپی، بهترین مسیر برای هر بیماری است که با آلوپسی دست و پنجه نرم می کند.
عوارض جانبی مزوتراپی ریزش مو
- آبسه های متعدد پوست سر
- ملانومای پوست سر
- ریزش موی متناقض در محل تزریق
- کبودی
- نکروز پوست
- مایکوباکتریای غیرمعمول
- واکنش آلرژیک
- التهاب
ارزیابی دقیق و واقعی از بیماران آلوپسی (طاسی) که مزوتراپی مو انجام داده اند

از آنجایی که مطالعات کنترلشده در مورد استفاده از مزوتراپی در درمان MPHL (طاسی با الگوی مردانه) وجود ندارد، هدف مطالعه حاضر، ارزیابی اثربخشی محلول حاوی دوتاستراید در درمان MPHL با روش مزوتراپی بود.
ما از یک فرآورده تجاری استفاده کردیم که حاوی دوتاستراید همراه با سایر ویتامینها بود، زیرا در زمان شروع مطالعه، این تنها فرآورده موجود در بازار مصر بود که دوتاستراید داشت. استفاده از دوتاستراید به صورت خوراکی مجاز نبود زیرا نیاز به تجویز پزشک داشت. استفاده از دوتاستراید تزریقی داخل جلدی نیز انتخاب شد؛ زیرا برخی بیماران از مصرف داروی خوراکی امتناع کردند؛ همچنین اثر مهارکنندگی دوتاستراید بر آنزیم نوع II تقریباً سه برابر بیشتر از فیناستراید گزارش شده است و دوتاستراید حدود 100 برابر قویتر از فیناستراید در مهار آنزیم نوع I است.
بیمارانی که در 6 ماه گذشته از مواد تقویتکننده رشد مو استفاده کرده بودند، شامل مطالعه نشدند. از بیماران خواسته شد در طول مدت مطالعه، مدل موی خود را تغییر ندهند، موهای خود را رنگ یا فر نکنند.
بیماران مبتلا به آلوپسی کم مویی و روشهای درمانی
در این مطالعه دوسوکور و کنترلشده با دارونما، 34 بیمار مرد بین سنین 20 تا 50 سال با درجه متوسطی از آلوپسی آندروژنتیک (مراحل IIIv، IV و V بر اساس طبقهبندی همیلتون-نورود) شرکت کردند. این بیماران از درمانگاه پوست دانشگاه عینشمس و بیمارستان الزهرا انتخاب شدند.
موافقتنامه آگاهانه و شرححال کامل از هر بیمار گرفته شد. بیمارانی که مبتلا به دیابت نوع 1، سکته مغزی، سرطان، ترومبوآمبولی، یا داروهای ضد انعقاد مانند آسپیرین، وارفارین یا هپارین بودند (زیرا این داروها منع مصرف برای مزوتراپی دارند) از مطالعه حذف شدند. همچنین بیماران مبتلا به پسوریازیس، لیکن پلان یا سندرم Koebner و بیماران دارای کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی یا اختلال عملکرد نعوظ نیز از مطالعه کنار گذاشته شدند زیرا این علائم از عوارض شناختهشده مهارکنندههای سیستمیک 5 آلفا ردوکتاز هستند. بیمارانی که در 6 ماه گذشته از محرکهای رشد مو استفاده کرده بودند نیز از مطالعه حذف شدند.
روشهای درمانی آلوپسی با مزوتراپی مو
بیماران بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند:
گروه I: فرآوردهای تجاری دریافت کردند که حاوی دوتاستراید (5 میلیگرم)، پانتنول (500 میکروگرم)، بیوتین (20 میلیگرم) و پیریدوکسین (200 میلیگرم) در ویالهای 10 میلیلیتری (حاوی 0.05% دوتاستراید) بود که از Mesoderm (آمریکا) تهیه شد.
گروه II: نقش کنترل را داشتند و 0.9% نرمال سالین (دارونما) دریافت کردند.
تمام محلولها توسط متخصص پوست استریل شده و تزریق شدند.
مواد در ناحیهای مشخص از ورتکس تزریق شدند تا محل تزریق استاندارد باشد. تزریقها به مدت 4 هفته متوالی (هفتههای 0، 1، 2، 3) هر هفته انجام شد، سپس یک هفته وقفه (هفته 5) و سپس 4 هفته دیگر ادامه یافت (هفته 11). ارزیابی در هفته 12 انجام شد.
پس از ضدعفونی، از تکنیک ناپاژ استفاده شد: تزریق داخل جلدی 0.05 میلیلیتر از محلول در فواصل 1 سانتیمتری با زاویه 30 تا 60 درجه، با سوزن 30 گیج به طول 4 میلیمتر (سوزن مزو). حجم کل تزریق بسته به اندازه ناحیه، بین 1.5 تا 2 میلیلیتر بود و برای هر بیمار در تمامی جلسات ثابت نگه داشته شد. بیماران از استفاده هر نوع فرآورده محرک رشد مو در طول مدت مطالعه منع شدند.
ارزیابی:
سه روش برای ارزیابی نتایج استفاده شد: شمارش مو در ناحیهای خاص از پوست سر، ارزیابی عکسهای کلی توسط ناظر مستقل، و خودارزیابی بیماران.
در هر جلسه، عکس دیجیتال با فاصله و نور استاندارد از ورتکس گرفته شد. شمارش در هفتههای 0 و 12 انجام شد. برای این کار از لنز 10X و هدفی مقوایی با سوراخهایی به قطر 1 سانتیمتر استفاده شد که در ناحیه بدون مو روی ورتکس قرار میگرفت.
بیمارانی که در 6 ماه گذشته از مواد تقویتکننده رشد مو استفاده کرده بودند، شامل مطالعه نشدند. از بیماران خواسته شد در طول مدت مطالعه، مدل موی خود را تغییر ندهند، موهای خود را رنگ یا فر نکنند.
بیماران و روشها
بیماران
در این مطالعه دوسوکور و کنترلشده با دارونما، 34 بیمار مرد بین سنین 20 تا 50 سال با درجه متوسطی از آلوپسی آندروژنتیک (مراحل IIIv، IV و V بر اساس طبقهبندی همیلتون-نورود) شرکت کردند. این بیماران از درمانگاه پوست دانشگاه عینشمس و بیمارستان الزهرا بین مارس تا سپتامبر 2008 انتخاب شدند.
موافقتنامه آگاهانه و شرححال کامل از هر بیمار گرفته شد. بیمارانی که مبتلا به دیابت نوع 1، سکته مغزی، سرطان، ترومبوآمبولی، یا داروهای ضد انعقاد مانند آسپیرین، وارفارین یا هپارین بودند (زیرا این داروها منع مصرف برای مزوتراپی دارند) از مطالعه حذف شدند. همچنین بیماران مبتلا به پسوریازیس، لیکن پلان یا سندرم Koebner و بیماران دارای کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی یا اختلال عملکرد نعوظ نیز از مطالعه کنار گذاشته شدند؛ زیرا این علائم از عوارض شناختهشده مهارکنندههای سیستمیک 5 آلفا ردوکتاز هستند. بیمارانی که در 6 ماه گذشته از محرکهای رشد مو استفاده کرده بودند نیز از مطالعه حذف شدند.
روشها
بیماران بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند:
گروه I: فرآوردهای تجاری دریافت کردند که حاوی دوتاستراید (5 میلیگرم)، پانتنول (500 میکروگرم)، بیوتین (20 میلیگرم) و پیریدوکسین (200 میلیگرم) در ویالهای 10 میلیلیتری (حاوی 0.05% دوتاستراید) بود که از Mesoderm (آمریکا) تهیه شد.
گروه II: نقش کنترل را داشتند و 0.9% نرمال سالین (دارونما) دریافت کردند.
تمام محلولها توسط متخصص پوست استریل شده و تزریق شدند.
مواد در ناحیهای مشخص از ورتکس تزریق شدند تا محل تزریق استاندارد باشد. تزریقها به مدت 4 هفته متوالی (هفتههای 0، 1، 2، 3) هر هفته انجام شد، سپس یک هفته وقفه (هفته 5) و سپس 4 هفته دیگر ادامه یافت (هفته 11). ارزیابی در هفته 12 انجام شد.
پس از ضدعفونی، از تکنیک ناپاژ استفاده شد: تزریق داخل جلدی 0.05 میلیلیتر از محلول در فواصل 1 سانتیمتری با زاویه 30 تا 60 درجه، با سوزن 30 گیج به طول 4 میلیمتر (سوزن مزو). حجم کل تزریق بسته به اندازه ناحیه، بین 1.5 تا 2 میلیلیتر بود و برای هر بیمار در تمامی جلسات ثابت نگه داشته شد. بیماران از استفاده هر نوع فرآورده محرک رشد مو در طول مدت مطالعه منع شدند.
ارزیابی:
سه روش برای ارزیابی نتایج استفاده شد: شمارش مو در ناحیهای خاص از پوست سر، ارزیابی عکسهای کلی توسط ناظر مستقل، و خودارزیابی بیماران.
در هر جلسه، عکس دیجیتال با فاصله و نور استاندارد از ورتکس گرفته شد. شمارش در هفتههای 0 و 12 انجام شد. برای این کار از لنز 10X و هدفی مقوایی با سوراخهایی به قطر 1 سانتیمتر استفاده شد که در ناحیه بدون مو روی ورتکس قرار میگرفت.
سوراخ اول ۲ سانتیمتر با ابتدای نوار فاصله داشت، باقی سوراخها با فاصله ۱ سانتیمتر از یکدیگر قرار داشتند. نوار بین دو گوش متمرکز شده و به برآمدگی پسسری در پشت متصل شد تا به ریشه ناحیه بیمو نزدیک باشد. شمارش موها در این ناحیه انجام و برای هر بیمار ثبت و ثابت شد.
سه ناظر حرفهای، مستقل و بیاطلاع از گروهبندی بیماران، عکسها را در هفته 0 و هفته 12 بررسی کردند و از روشهای مشابه برای ارزیابی استفاده شد. ارزیابیها بر اساس میزان بهبود نسبت به وضعیت پایه انجام شد و به صورت زیر نمرهدهی شد:
۱ = بدون بهبود، ۲ = خفیف (کمتر از ۲۵٪)، ۳ = متوسط (۲۵–۴۹٪)، ۴ = خوب (۵۰–۷۴٪)، و ۵ = عالی (بیشتر از ۷۵٪).
برای کیفیت مو، هر پارامتر (مانند رشد مو، ضخامت، رنگ، و براقیت) نیز از 1 تا 4 نمره گرفت: 1 = بدتر، 2 = بدون تغییر، 3 = بهبود یافته.
در هر ویزیت، بیماران از نظر عوارض جانبی موضعی (مانند درد، سردرد، خارش، اریتم، کبودی و تورم) و عوارض جانبی سیستمیک (مانند کاهش میل جنسی، نعوظ یا عملکرد انزال) بررسی شدند.
نتایج
از میان ۳۴ مرد مبتلا به MPHL، ۲۸ نفر مطالعه را به پایان رساندند (گروه I = 14 نفر، گروه II = 14 نفر). ۴ نفر مطالعه را ترک کردند: دو نفر به دلیل درد تزریق و دو نفر به دلیل عدم پیگیری. میانگین سنی بیماران 32.82±8.208 سال (بازه 21–49 سال) بود. نوع طاسی به شرح زیر بود: همیلتون-نورود IIIv = 21٪، IV = 57٪، V = 28٪ در گروه I و IIIv = 28٪، IV = 36٪، V = 36٪ در گروه II.
میانگین مدت زمان از شروع ریزش مو 2.858±1.571 سال بود (بازه 1–6 سال).
میانگین و بازه شمارش مو در ناحیه دایرهای به قطر 1 سانتیمتر در ورتکس در ابتدا برابر با 37.10±17.1 (بازه 16–62) بود. تفاوت معنیداری از نظر سن، نوع طاسی، یا شمارش موی پایه بین دو گروه وجود نداشت (جدول 1).
ارزیابی شمارش مو:
در هفته 12، شمارش موی گروه دارونما به طور میانگین 0.17±0.940 کاهش یافت، در حالیکه در گروه درمانی به طور معناداری 7.739±1.104 افزایش داشت. این تفاوت معنادار بود (p < 0.001).
رابطهای بین سن و میزان بهبود، یا بین درجه طاسی و میزان بهبود مشاهده نشد، اما رابطه معناداری بین مدت زمان طاسی و میزان بهبود مشاهده شد (p = 0.008).
ارزیابی ناظر مستقل از عکسها:
۱۳ نفر از ۱۴ نفر گروه درمانی (۹۲.۹٪) و ۴ نفر از ۱۴ نفر گروه دارونما (۲۸.۶٪) بهبودی نشان دادند. نمره میانگین دادهشده توسط سه ناظر مستقل در گروه درمانی 2.786 و در گروه دارونما 0.143 بود. تفاوت از نظر آماری معنادار بود (p < 0.001). درصد بیمارانی که بهبود آشکاری در رشد مو (بیش از ۴۰٪) داشتند، ۶۴٪ در گروه I و ۰٪ در گروه II بود.
ارزیابی خود بیماران:
در مورد تراکم مو یا پوشش کف سر، ۱۳ نفر از ۱۴ نفر گروه درمانی (۹۲.۹٪) و تنها ۱ نفر از گروه دارونما (۷.۱٪) بهبود را گزارش کردند. گروه درمانی بهبود معناداری گزارش کرد (نمره میانگین = 2.21) نسبت به گروه دارونما (0.29) (p < 0.001). درصد بیمارانی که خود اظهار کرده بودند که بیش از ۵۰٪ بهبود داشتند، در گروه درمانی ۴۲.۸۶٪ و در گروه دارونما ۰٪ بود.
نتیجه گرفتن از مزوتراپی مو در درمان طاسی سر:
کاهش معنیدار در نرخ ریزش مو (p < 0.04) و افزایش نرخ رشد مو (p < 0.001) توسط بیماران گزارش شد. مزوتراپی به عنوان یک روش غیرجراحی است که جهت درمان بیماری شدید مو میتواند برای ریزش موی ارثی، به ویژه در مراحل اولیه، مؤثر باشد؛ اما تا به امروز، مطالعات کنترلشده معتبری برای اثبات اثربخشی مزوتراپی در درمان ریزش مو وجود ندارد. این روش نه از سوی FDA تأیید شده و نه شواهد علمی کافی برای حمایت از آن وجود دارد. دستورالعمل مشخصی برای دوز یا ترکیب محصولات استفادهشده در این روش هم ارائه نشده است.
بنابراین، برای تعیین ایمنی و اثربخشی مزوتراپی، انجام مطالعات کلینیکی بیشتر و با طراحی دقیق ضرورت دارد. در حالی که گزارشهای موردی و مطالعات کوچک منتشر شدهاند، نبود شواهد کافی باعث میشود بسیاری از پزشکان در استفاده از آن محتاط باشند. تا زمانی که شواهد علمی معتبر بهدست نیاید، مزوتراپی همچنان موضوعی بحثبرانگیز باقی خواهد ماند.
سؤالات مهم از مزوتراپی موی ناشی از ارث
آیا روش مزوتراپی مو در درمان ریزش موی ارثی زنان و مردان دائمی است؟
آیا مزوتراپی برای خانم ها مناسب است؟
چه کسانی مناسب برای مزوتراپی مو هستند؟
آیا مزوتراپی مو دردناک است؟
چند جلسه مزوتراپی برای دیدن نتیجه لازم است؟
منبع و REFRENCE
Springer K, Brown M, Stulberg DL. Common hair[1]loss disorders. Am Fam Physician. 2003;68:93–
102.
Krupa Shankar DS, Chakravarthi M and Shilpakar[2]R. Male androgenic alopecia: Population -Based
study in 1005 subjects. Int J Trichology.2009;1(2):
131-133
https:thehairsociety.org/hairloss-statistics-[3]thefacts/
https://www.belgraviacentre.com/bolg/hair-[4]loss-facts-figures-and-statistics
Konda D, Thapa DM. Mesotherapy: what is new? .[5]Indian J Dermatol Venerol 2013;79:127-34
Azam H, Morsi HM. Egyptiaan dermatology[6]online journal 2010;6(2):5
Corallo . Int J Trichology 2017;9(3):143-145[7]Eun HC,Kwon OS,Yeon JH, Shin HS, Kim BY,[8]Ro BI et al. Efficacy , safety and tolerability of
dutasteride 0.5mg once daily in male patients
with male pattern hair loss:A randomized double
blind, placebo controlled, phase III study. J Am
Acad Dermatol 2010; 63:252-8
Moftah N, Abd-Elaziz G, Ahmed N,Hamed[9]Y, Ghannam B et al. J Eur Acad Dermatol
Venerol,2013;27:686-93
Sobhy. Our Dermatology Online.2013;4:40-5[10]Duchkova M, Haskova M. Cas Lek[11]Ces.2015;154(2):90-4
Ihrisky SA. Cas Lek Ces. 2017 ;156(3):145-146[12]Hiipakka. Biochem Pharmacol.2002;63(6):1165-[13]76
El- homy M, Hassan A, Tawdy A,Solimon M, Hadi[14]MA. Hair loss at injection sites of Mesotherapy
for Alopecia.J Cosmet Dermatol.2017;
16(4):e28-e30
Duque- Estrada B, Vincenzi C, Misciali C,Tosti A.[15]alopecia secondary to mesotherapy.J Am Acad
Dermatol.2009;61(4):707-
Kadry R, Hamadah, Al-Issa A, Field L, Alrabiah F.[16]Multifocal scalp abscess with subcutaneous fat
Mesotherapy for Hair Loss- is it Useful? Review of Literature
10 Archives of Dermatology and Skin Care V1 . I1 . 2018
necrosis and scaring alopecia as a complication
of scalp mesotherapy. J Drugs Dermatol
2008;7(1);72-3
Arenbergerova M, Arenberger P, Gkalpakiotis S,[17]Dahmen RA, Sticova E, Fialova A.Scalp melanoma
after antihair loss mesotherapy .J Eur Acad
Dermatol Venereol 2018;32(5):e187-e188.
Vedamurthy M. Mesotherapy. Indian J Dermatol[18]Venereol leprol 2007;73:60-2
Lee DP. Sucutaneous nodules showing fat[19]necrosis owing to mesotherapy.Dermatol Surg
2005;31:250-1
Herreros Fernanda OC, Moraes AM, Velho Paulo[20]ENV. Mesotherapy a bibliographical reveiw.An
Bras Dermatol 2011;86(1)
Sivagnanam G. Mesotherapy-The French[21]connection.Int J Drmatol 2007;46:649-53
Rotunda AM, Kolodney MS. Mesotherapy and[22]Phosphatidylcholine Injections: Historical
clarification and Reveiw.Ann Med Interne 1995;
146:365-6
Sarkar R,Garg VK, Mysore V.Position paper on[23]mesotherapy. Indian J Dermatol venereol Leprol
2011;77(2);232-37